☰ زندگی‌نامه

آدلین ویرجینیا استیون در خانه‌ای بزرگ شد که به‌جای مدرسه، کتابخانه‌ی پدرش، لسلی استیون — مورخ ادبی و نخستین سردبیر «فرهنگ زندگی‌نامه‌ی ملی» — کلاس درسش بود؛ برخلاف برادرانش که به کمبریج رفتند، ویرجینیا و خواهرش ونسا هرگز اجازه‌ی تحصیل رسمی دانشگاهی نیافتند، محرومیتی که بعدها ستون اصلی استدلال «اتاقی از آن خود» شد. مرگ مادرش در ۱۸۹۵، وقتی ویرجینیا سیزده‌ساله بود، نخستین فروپاشی روانی‌اش را برانگیخت؛ مرگ پدرش در ۱۹۰۴ فروپاشی دوم را. این الگو — از دست‌دادن، بیماری روانی شدید، و بازگشت به نوشتن — در سراسر زندگی‌اش تکرار شد. پس از مرگ پدر، ویرجینیا و خواهر و برادرانش به محله‌ی بلومزبری لندن نقل مکان کردند و خانه‌شان به محل گردهمایی دوستان برادرشان توبی از دانشگاه کمبریج بدل شد — جمعی که بعدها با نام گروه بلومزبری شناخته شد و چهره‌هایی چون لیتون استریچی، جان مینارد کینز و لئونارد وولف را دربر می‌گرفت. ویرجینیا در ۱۹۱۲ با لئونارد ازدواج کرد و پنج سال بعد با او مطبوعات هاگارت را بنیان گذاشتند — نخست به‌عنوان سرگرمی درمانی برای آرام‌کردن اعصاب ویرجینیا با کار دستی چاپ، اما به‌زودی ناشری تأثیرگذار شد که آثار تی. اس. الیوت و کاترین منسفیلد را منتشر کرد و به وولف امکان داد رمان‌هایش را بدون میانجی ناشران سنتی و با کنترل کامل بر متن چاپ کند. دوستی و رابطه‌ی عاطفی وولف با نویسنده و باغبان ویتا ساکویل-وست در دهه‌ی ۱۹۲۰ الهام‌بخش «اورلاندو» (۱۹۲۸) شد، زندگی‌نامه‌ای خیالی از شخصیتی که قرن‌ها زندگی می‌کند و در میانه‌ی داستان جنسیتش تغییر می‌کند. یک سال بعد، از دو سخنرانی که برای دانشجویان دختر کالج‌های نیونهم و گرتون در کمبریج ایراد کرده بود، «اتاقی از آن خود» را نوشت. وولف در سراسر عمر با دوره‌های عود بیماری روانی شدید دست‌به‌گریبان بود؛ در ۲۸ مارس ۱۹۴۱، در پی آغاز دوره‌ی تازه‌ای از این بیماری و در میانه‌ی جنگ جهانی دوم، خود را در رودخانه‌ی اوز نزدیک خانه‌شان در ساسکس غرق کرد. در نامه‌ای که برای لئونارد برجای گذاشت، از ترس بازگشت دوباره‌ی بیماری‌ای نوشت که این‌بار گمان می‌کرد از آن جان به‌در نخواهد برد.

زنی که می‌خواهد داستان بنویسد باید پول و اتاقی از آن خود داشته باشد.

وولف هنوز مهم است چون نشان داد رمان با آگاهی، زمان و جنسیت چه می‌تواند بکند — و چون خودِ زندگی‌اش، از کتابخانه‌ی پدری که برادرانش را به کمبریج فرستاد و خواهرانش را نه، تا اتاق چاپ کوچکی که به ناشر تی. اس. الیوت بدل شد، مصداق زنده‌ی همان استدلالی بود که در آثارش مطرح می‌کرد. جریان سیال ذهن و درون‌نگری غنایی پس از او فقط تکنیک نیستند؛ شیوه‌هایی‌اند برای جدی‌گرفتن زندگی فکری زنان و ادراک روزمره. «اتاقی از آن خود» همچنان استدلالی زنده درباره‌ی پول، فضا و نویسندگی است؛ ازاین‌رو صفحه‌اش باید نه فقط بگوید که بود، بلکه بگوید چرا فرم مدرنیست و نقد فمینیستی هنوز از او می‌گذرد.