☰ زندگی‌نامه

موراکامی، برخلاف بسیاری از نویسندگان بزرگ ژاپنی پیش از خود، از دل دانشگاه یا محافل ادبی نیامد؛ او تا ۲۹سالگی صاحب یک کافه‌بار جاز کوچک در توکیو بود که با همسرش اداره می‌کرد. در بعدازظهر اول آوریل ۱۹۷۸، در حالی‌که با آبجویی روی سراشیبی چمنیِ بیرون از زمین بیس‌بال جینگو نشسته بود و بازی تیم محبوبش، یاکولت سوالوز، را تماشا می‌کرد، لحظه‌ای که یکی از بازیکنان توپی را به دبل تبدیل کرد، بی‌هیچ مقدمه‌ای فکری به ذهنش خطور کرد: «فکر کنم بتوانم رمان بنویسم.» همان شب، پس از پایان بازی، قلم و کاغذ خرید و نخستین رمانش را آغاز کرد. آن رمان، «به آواز باد گوش بسپار»، جایزه‌ای برای نویسندگان تازه‌کار برد و موراکامی را وارد دنیای ادبیات ژاپن کرد، اما این «شکار گوسفند وحشی» و به‌ویژه «جنگل نروژی» (۱۹۸۷) بودند که او را به‌طور غیرمنتظره به یکی از پرفروش‌ترین نویسندگان ژاپن بدل کردند — موفقیتی چنان بزرگ و ناگهانی که خودش بعدها گفته بود از شهرت داخلی‌اش معذب و کلافه شده بود و برای مدتی ژاپن را ترک کرد. موراکامی هم‌زمان با نویسندگی، مترجم توانایی نیز بود؛ آثار اف. اسکات فیتزجرالد، ریموند کارور و ریموند چندلر را به ژاپنی برگرداند — تأثیری که در نثر مینیمال و آمریکایی‌مآبانه‌ی خودش به‌وضوح دیده می‌شود. از ۱۹۸۲ به بعد، دویدن به بخش ثابت زندگی روزانه‌ی موراکامی بدل شد؛ او ده‌ها ماراتن و حتی چند اولترامارتن دویده و کتابی خاطره‌گونه به نام «وقتی از دویدن حرف می‌زنم، از چه حرف می‌زنم» درباره‌ی رابطه‌ی میان دویدن و نوشتن نوشته است. موراکامی امروز، در حالی‌که همچنان می‌نویسد، سال‌هاست نامزد ثابت جایزه‌ی نوبل ادبیات به‌شمار می‌رود، هرچند خودش معمولاً از این حواشی فاصله می‌گیرد و کمتر در رسانه‌ها ظاهر می‌شود.

وقتی از طوفانی عبور می‌کنی، دیگر همان آدمی نیستی که وارد طوفان شد؛ هدف طوفان همین است.

اهمیت پایدار موراکامی در این است که نشان داد ادبیات ژاپن معاصر می‌تواند، بدون رهاکردن حساسیت‌های فرهنگی‌اش، کاملاً جهانی باشد — نسل‌هایی از خوانندگان در سراسر دنیا، از آمریکای لاتین تا اروپای شرقی، شخصیت‌های تنها و گم‌شده‌ی او را به‌همان اندازه‌ی خواننده‌ی ژاپنی از آنِ خود می‌دانند. این ترکیب از صمیمیت روزمره و غرابت رؤیاگونه، در دنیای امروز که خودش هم گاه به‌اندازه‌ی رمان‌های او واقعیت‌گریز به‌نظر می‌رسد، این‌قدر طنین‌انداز مانده است.